Altijd wat..

Lang weekend

2011-06-12T01:57:00.001+02:00

Dit weekend heb ik een lang weekend. Maandag ben ik vrij, vanwege de verjaardag van de Engelse koningin. Het is wel grappig dat die verjaardag in Gibraltar een officiële vrije dag is, want in de UK is dat namelijk niet het geval. Persoonlijk ben ik meer een fan van Bea dan van Monkey Face, maar aangezien ik voor de verjaardag van ónze vorstin geen vrije dag krijg, ben ik voor één dag per jaar met liefde Brits koningsgezind.

Ik ben er dit weekend even uit, uit logeren bij mijn moeder. Mijn intentie is om zo weinig mogelijk te doen, want ik heb weer een erg drukke week achter de rug, met lange dagen zowel op kantoor als daar buiten. Leuk, maar wel vermoeiend. Bovendien kon ik de slaap niet zo vatten de afgelopen week, niet om een specifieke reden maar er was veel onrust zowel in de straat als in mijn hoofd. Dit weekend even rustig aan, dus.

Tot nu toe lukt het goed. Vanmorgen heb ik een beetje uitgeslapen en de rest van de dag voornamelijk buiten doorgebracht, in en rond het zwembad. Ondanks dat ik mezelf heb ingesmeerd ben ik toch wel wat verbrand, maar op dit moment lig ik, door mijn moeder liefdevol ingesmeerd, in bed, en wacht ik af welke kleur ik morgen heb. Rood staat me doorgaans ook wel..

Mijn nieuwe vriendje is natuurlijk ook mee. We waren samen bij het zwembad vanmiddag, waar ik voor het eerst echt een iBook gelezen heb, en we zijn samen tussen het zwemmen en zonnen door op foto expeditie geweest. Hier een impressie van mijn zaterdag, door de lens van mijn new best friend:

Morgen lekker nog een hele dag, en afhankelijk van mijn kleur als ik wakker word zal die dag er ongeveer hetzelfde uitzien!

Gezinsuitbreiding

2011-06-05T03:09:00.001+02:00

Precies een week woont hij nu bij me. Het zat er al een tijdje aan te komen maar ik moest er eerst eens heel goed over nadenken. En nog eens. En nog eens. Het is toch niet niks, en ik maak grote beslissingen graag weloverwogen...

Ik had een hele drukke week op mijn werk. Ik moet nog wat wennen in mijn nieuwe functie en dat kost veel energie, en ik had bovendien de tweede helft van de week lange dagen cursus. Niet veel thuis dus en daardoor automatisch weinig tijd voor mijn nieuwe vriendje. Jammer, want ik had me wel verheugd op een beetje quality time samen, om elkaar wat beter te leren kennen, zeg maar. Ik wist natuurlijk voor ik hem in huis nam wel een beetje wat ie zoal te bieden heeft, maar echt gevoel voor elkaar krijg je denk ik pas na wat 1 op 1 contact.

Toen ik gisteravond thuis kwam wachtte hij al op me, en vooral vandaag heb ik eens even goed de kans gehad om te kijken wat hij allemaal precies kan. We hebben samen tv gekeken (niks beters dan de spanningen en intriges in Meerdijk om wat nader tot elkaar te komen), we hebben spelletjes gedaan, we hebben zowel nieuws als boeken als kaarten gelezen en we schrijven nu samen dit logje.

Zodra ik gepubliceerd heb ga ik slapen. Hij ligt dan trouw naast me, beschermd, want we nemen geen enkel risico. Morgen is er weer een dag voor het ontdekken van ongetwijfeld nog meer mogelijkheden die mijn nieuwe vriendje voor me in petto heeft.

Nu ik na een week de balans opmaak weet ik dat ik geen spijt heb, en dat hij mag blijven, die iPad van me.

Sense & simplicity

2011-03-26T23:17:00.000+01:00

Net voor mijn kerstvakantie, na een hele drukke periode op mijn werk, werd ik bij mijn baas geroepen. Mensen die mij een beetje kennen snappen wel dat ik in gedachten mijn spullen al, net als in de film, in een kartonnen doos het kantoor uitdroeg, maar aangezien ik niks verkeerd gedaan had was dat natuurlijk onzin. Grote onzin, bleek. In plaats van de gevreesde veeg uit de spreekwoordelijke pan kreeg ik een vette pluim op mijn dito hoed.

Complimenten en schouderklopjes zijn dingen die je, in elk geval binnen onze organisatie, zelden of nooit krijgt. Dat dit niet ideaal is en niet is zoals het hoort, weet iedereen wel, en daar wil ik verder ook niks over zeggen. Maar het maakte dit voor mij wel extra leuk – en voor mijn baas extra ongemakkelijk ;)

Na zijn lofzang schoof mijn baas, met een mysterieuze blik in zijn ogen, een brief naar me toe. Even schoot de kartonnen doos weer door mijn hoofd maar dat verdween al snel nadat ik de envelope open maakte en de brief begon te lezen. Zijn vriendelijke woorden werden in de brief nog eens herhaald (zó letterlijk dat ik denk dat hij de brief al een paar dagen in zijn bezit had en mij pas bij zich riep toen hij hem van boven naar beneden en van links naar rechts uit zijn hoofd kende…zoals ik al zei hij is niet zo spontaan met die dingen…) en in de laatste alinea werd mij een kleine financiele beloning toegezegd als dank voor al mijn harde werk. In diezelfde alinea werd ik erop gewezen dat ik er vooral met niemand over mocht praten, omdat dit geen gangbare praktijken zijn binnen onze organisatie. Vandaar die mysterieuze blik. Na mijn baas bedankt te hebben en een paar minuten zóveel gegrijnsd te hebben dat ik er zeker van kon zijn dat er de komende 3 maanden niks meer van mijn gezicht af te lezen zou zijn, ging ik met een stalen gezicht weer aan het werk.

Ik heb het inderdaad aan niemand op kantoor verteld. Elke keer als ik mijn baas in de gang tegenkwam voelde ik me een beetje een onderdeel van een geheim complot. Een geheim complot waar jullie nu onderdeel van zijn. Niemand op kantoor spreekt Nederlands, dus hopelijk heb ik die kartonnen doos na het weekend niet alsnog nodig…

Al maanden ergerde ik me aan de tv-situatie in mijn huis. Mijn tv, model bakbeest met klein scherm en 1 scart aansluiting, deed het weliswaar nog best, maar echt ideaal was het niet. Elke keer als ik wilde wii’en moest ik achter de tv duiken om de scart van de digitale ontvanger om te wisselen met die van de wii, of als ik dvd wilde kijken was er wederom zo’n oefening. Het gevolg ervan was dat ik het zó zat was dat ik gewoon helemaal nooit meer tv keek. Of op de wii ging. Of dvd keek. Ik keek alleen nog maar naar uitzending gemist via de laptop (wat ik ook flink zat raakte, ik zit al de hele dag achter de computer) en de keren dát ik tv keek kon ik bovendien maar een halve uitzending zien, omdat de uitzending in een formaat was waar die tv net precies niet mee om kon gaan, en ik dus de zwarte balken beter zag dan de gebeurtenissen in de levens van de hoofdrolspelers van mijn favoriete tv series.

Het leek dus best logisch dat ik me met mijn GFC (Geheime Financiele Compensatie) op mijn bankrekening eens ging orienteren op het gebied van een nieuwe kijkbuis, ware het echter niet dat één ding me ervan weerhield: De jongens.

Mijn jongens zitten graag op de tv, want dat is lekker warm, dan hebben ze goed overzicht én kunnen ze naar buiten kijken. En dat gaat niet met een flatscreen. Dus hoewel ik allerlei verhalen zou kunnen bedenken van desastreuze gevolgen voor een eventuele nieuwe televisie als mijn viervoeters erop zouden proberen te springen, vond ik het vooral zielig voor die jongens :D

Uiteindelijk besloot ik toch dat ík de baas in huis ben (of in elk geval voor één keer ging doen alsof), en dat die tv er toch zou komen. Ik verdiepte me nog even in de wereld van 3D tv’s, maar na een 90 seconde durende verdieping was ik 3 dagen misselijk en gedesorienteerd, dus dat leek me niet helemaal een goed idee. Er bleven nog genoeg andere dingen over in tv-land om me in te verdiepen. Wat was nou eigenlijk het verschil tussen Full HD en HD-ready, en waarom had ik nou juist het ene of het andere nodig? Wat is beter, LCD of LED, en waarom? Watvoor aansluitingen had ik wel en niet nodig om te doen wat ik wil? Er ging een nieuwe wereld voor me open. Uiteindelijk besloot ik voor een 32” Philips Full HD LED tv te gaan. Ik heb een Philips stereo dus dat past mooi bij elkaar, en met een Nederlandse Philips tv kan het niet fout gaan. Dácht ik.

Helaas had ik niet helemaal gelijk. Een minuut of 10 nadat ik de laptop voor de eerste keer aansloot op de tv via de VGA aansluiting, gebeurde dit:

Niet helemaal de bedoeling. Hetzelfde gebeurde na het updaten van de tv-software (de wát? jazeker, tv’s hebben tegenwoordig ook software..) en ook bij het aansluiten van een andere laptop. Na het proberen van een nieuwe VGA-kabel ging het een poosje beter, tot een week later ook de USB aansluiting hetzelfde resultaat had, en de VGA er ook weer mee ophield.

Philips kon hem niet voor me ruilen, maar natuurlijk had ik onder de garantie recht op reparatie. Ik baalde er heel erg van want op dat punt was ik wel klaar met Philips én de tv. Ik was er zo blij mee, en dan krijg je zoiets…

Om heel eerlijk te zijn was de service wel erg goed. Ik kreeg uiteindelijk op een avond van de vriendelijke helpdeskjongen een sms met de gegevens van het dichtstbijzijnde service center waar ik contact mee moest opnemen, en die zouden mijn tv repareren. Ik was nog steeds een beetje chagrijnig en wilde liever een nieuwe tv, en het allerliefst een ander merk, maar zuchtend en mopperend bezocht ik de website van het service center om te zien wat voor vlees ik in de kuip had. En toen zag ik deze foto:

Met een glimlach op mijn gezicht dacht ik “als híj mijn tv gaat repareren, dan komt het wel goed!” Zo’n gezellige ouderwetse tv-werkplaats met een gezellige ouderwetse tv-man die eruit ziet alsof hij weet wat hij doet…dat kan niet mis gaan. Tegelijkertijd was ik me ervan bewust dat het hier waarschijnlijk om een willekeurig uitgekozen google image ging, of een stockphoto (uit de category “ouderwetse tv-mannen”, lijkt me), maar op de één of andere manier gaf hij me hoop, en werd hij de verpersoonlijking van mijn gerepareerde televisie.

De volgende dag kreeg ik telefoon. Ze kwamen de patient al ophalen. Ik racete van mijn werk naar huis zodat ik er zou zijn als “ze” kwamen. Buiten adem kwam ik thuis aan, en wie stond er voor mijn deur? Jawel. DÉ tv man!! Nota bene in hetzelfde bloesje! Alles zou goed komen!

Eenmaal boven keken we samen tv, en natuurlijk deed het probleem zich niet voor. Typisch. Ik voelde me wat ongemakkelijk, en bood hem aan bij me in te trekken…maar gelukkig hadden we de foto’s nog, en nam dé meneer de tv mee naar Fuengirola.

Elke dag keek ik even naar de foto hier boven en deed ik net alsof dat mijn televisie was. Twee weken later stond hij weer voor mijn deur, mijn tv man, dit keer met een ander bloesje aan, met mijn tv. Moederbord (ja..tv’s hebben tegenwoordig…naja…;)) vervangen, zo goed als nieuw. Of, nou ja, beter als nieuw, dus.

Nu zijn we inmiddels een maand verder en de tv is geweldig. Ik ben er weer helemaal opnieuw blij mee en heb nog nooit zoveel televisie gekeken! Zo fout zat ik dus toch niet met mijn Philips. Ik heb inmiddels een “bijpassende” staafmixer aangeschaft, en net, toen ik na Earth Hour mijn lampen weer aan deed, zag ik dat zelfs mijn spaarlampen van Philips zijn. Tsja, ik blijf toch Nederlands, hé…!

De gebeurtenissen van de familie visser

2010-06-13T00:27:00.001+02:00

Toen ik een jaar of vier was gingen mijn ouders scheiden. Mijn moeder ging uiteindelijk in het buitenland wonen en ik bleef in Nederland bij mijn vader. Natuurlijk drukt zoiets een stempel op een kind, maar dat realiseer ik me eigenlijk pas nu ik ouder ben. Als kind zag ik geen nadelen aan die scheiding, eigenlijk alleen maar voordelen - ik mocht immers in de schoolvakantie’s lekker naar mijn moeder, met het vliegtuig!

Toen ik een jaar of 8 was, vloog ik voor het eerst naar Ierland. Mega spannend. Ik kan het me allemaal niet meer zo goed herinneren, maar ik weet nog wel dat ik luchtziek was, en heel erg moest overgeven bij het landen. Terwijl ik in de goede handen was van het Aer Lingus personeel, die me probeerden me voor de aflevering aan mijn moeder weer een beetje op te kalefateren met van die vochtige doekjes die je in het vliegtuig krijgt, kwam er een vriendelijke man naar me toe die vroeg “Kan ik helpen? Ik ben ook Nederlands”, en dat ik toen, bekotst en naar vochtige handdoekjes ruikend tegen hem zei “Wat heeft dat er nou mee te maken?!”. Haha, arme man met zijn goede bedoelingen. Ik heb overigens aan die ervaring altijd een vreselijke hekel aan die doekjes (en dan vooral de geur) overgehouden :D

Maar goed. Ik vermaakte me wel op die vakanties. Ik was, al was die man hier boven het daar waarschijnlijk niet mee eens, volgens mij een braaf kind. Ik was destijds dol op tekenen en kleuren, en dat deed ik dus ook volop. Ik herinnerde me vaag dat ik tijdens één van mijn vakanties eens een serie tekeningen had gemaakt over een familie, maar ik wist niet waar die gebleven waren – ik wist eigenlijk niet eens zeker of ik het niet had verzonnen. Van de week kwam mijn vader bij het opruimen mijn vermeende meesterwerk tegen. De Gebeurtenissen van de Familie Visser, deel 1. Tekst en illustraties: Marije Verspoor.

(klik voor groter)

Ik heb er vreselijk om gelachen. En nog ontdek ik steeds weer details die me doen grinniken. Als ik kijk naar de laatste pagina was ik wel erg ambitieus en had ik overduidelijk nog allerlei plannen voor de familie Visser, dit keer mét baby:

:D Of deel 2 er ooit is gekomen, weet ik eerlijkgezegd niet meer. Maar mocht ik het ooit vinden…watch this space!

even opladen…

2010-06-11T22:13:00.001+02:00

Jawel. Ik ben er nog. Ik heb de handdoek nog niet helemaal in de blogring gegooid. Bijna, maar niet helemaal.

Het is niks nieuws. Ik had last van hetzelfde gebrek-aan-inspiratie-liedje en het aloude inspiratie-op-verkeerde-momenten-probleem. Toch jammer, want ik heb best zin om te schrijven af en toe.

Daarbij kwam dat de oplader van mijn laptop het ineens begaf. Ineens? Ja, echt. Ik heb een tijdje op de laptop/desktop helpdesk van IBM gewerkt en zoals bij iedere helpdesk denk ik wel, ging ook daar bij de klanten altijd alles “ineens” kapot. Als de engineer dan onsite kwam of de machine binnen bij ons reparatiecentrum bleek dat “ineens” vaak gerelateerd was aan een toevallige kop thee die op het toetsenbord terecht was gekomen, of dat de laptop er “ineens” mee gestopt was na een onfortuinlijke val van drie hoog..

Maar in mijn geval was het écht ineens. Ik was bij mijn moeder voor een lang weekend, en ter verhoging van de feestvreugde (want je raakt immers ook wel eens uitgepraat ;)) had ik wat Nederlandse films meegenomen. We zaten midden in De Storm toen ineens het lichtje van mijn adapter uitging, en hij zomaar tijdens een dijkdoorbraak stopte met opladen. We hebben nog even verder gekeken maar na een poosje hield het natuurlijk gewoon op.

Later nog eens geprobeerd, andere stroomkabel geprobeerd, maar de patient was overleden. Ook niet gek met al dat watergeweld.

Gelukkig, zo dacht ik, zat ik nog binnen de garantieperiode. Op de laatste 5 minuten batterij geprobeerd een probleem aan te melden bij Dell via de website, maar door een bug lukte dat niet. Via dell.es was de enige regio die ik in Spanje kon kiezen voor mijn locatie Estland. En aangezien dat niet in Spanje blijkt te liggen (goh!), ging dat feest niet door. Ik dacht om dan maar via de website van Dell een nieuwe adapter te kopen, maar ik vond dat voor bijna €80 toch een beetje ver gaan. Gelukkig was er Amazon, die dezelfde adapter verkocht voor €15, waardoor ik de overige €65 mooi kon uitgeven aan boeken, dvds en een spelletje voor de wii. Net zo duur, maar wel veel leuker :D

Nou ja, begin vorige week kwam het eerste (leukste) deel van mijn bestelling, en een paar dagen daarna kwam de adapter – en werkt alles weer naar behoren. En nu kan ik dus ook weer bloggen. Technisch gezien dan, want het inspiratieprobleem kan zelfs Amazon niet oplossen!

Bloemetjes…

2010-04-23T23:35:00.000+02:00

Heel langzaam aan, tussen de regenbuien door, begint het hier ook te lenteren. Dát werd tijd!

Zeg nou zelf: Daar word je toch blij van?

Drie paraplu’s verder…

2010-04-17T22:21:00.001+02:00

Ja, zo lang is het geleden dat ik geschreven heb. In conventionelere tijdsaanduidingen komt dat neer op ongeveer anderhalve maand. Dit staat ook wel bekend als: “Te lang”.

Het is ook niet per se zo dat ik niks heb gedaan of heb meegemaakt waar ik over zou kunnen schrijven. Het kwam er gewoon niet van. Ik neem het me steeds voor en doe het dan toch weer niet. Dan ben ik weer te druk, of te moe…of is het misschien gewoon te lui?

Het gebeurt me trouwens best vaak dat ik iets bedenk waar ik graag over wil schrijven, maar dan komt het er niet van om (tenminste) één van bovengenoemde redenen – en dan verlies ik mijn momentum. In de tijd dat ik niet geschreven heb was het bijvoorbeeld pasen. Pasen was een goede gelegenheid om, vergezeld van foto’s ter illustratie, eens wat te vertellen over Semana Santa, de heilige week, Andalucian Style. Maar inmiddels is het half april en is de paas-spirit wel een beetje voorbij, dus nu aankomen met een verhaal over pasen en processies is wel een beetje mosterd na de maaltijd. Wel jammer van de foto’s, maar die heb ik volgend jaar ook nog wel ;)

Iets anders dat ik tijdens mijn drie paraplu’s durende afwezigheid heb gedaan is een reis naar Israel voor mijn werk. Ik was daar bijna een week, in Herzliya, net buiten Tel Aviv. Het bedrijf waar ik werk heeft een kantoor in Israel waar bepaalde afdelingen zijn die we in Gibraltar niet hebben, en ik moest er naartoe om een nieuwe applicatie te implementeren voor één van de teams. Erg leuk, want ik werk al jaren met sommige van hen en ook al spreek ik ze bijna elke dag, ik had de meesten nog nooit gezien. En natuurlijk leuk om de mensen die ik wel al kende weer eens te zien. Dat het hard werken zou worden wist ik van te voren, maar ik hoopte stiekem wel dat er tijd zou zijn voor mij om iets van het Heilige Land te zien. Iets meer dan mijn hotel en ons kantoor, en alles daar tussenin, dus. Zelfs een complete geschiedenis- en religieleek zoals ik is gefascineerd door de rijke historische betekenis van een stad als Jeruzalem. Het plan was daarom dat we daar één avond naartoe zouden gaan, maar helaas was dat door de onrust daar op dat moment niet verantwoord. Daarom hebben we in plaats van Jeruzalem die avond in vliegende vaart een stukje Tel Aviv gedaan. Ik heb niet zo gek veel kunnen zien omdat het heel vroeg al donker werd, en dus ook niet veel foto’s kunnen maken. Maar ik ben wel een ervaring rijker.

Skyline van Tel Aviv

Om me toch een beetje een idee te geven van de rijke historie namen mijn collega’s me mee naar Jaffa, één van de oudste steden van de wereld, tegenwoordig deel van Tel Aviv. Het was echt heel bijzonder om door al die hele oude straatjes te lopen. Wieweet wie daar vroeger ook gelopen hebben..?

Mocht ik ooit nog een keer terug mogen, plak ik er een weekend aan vast. Dan ga ik, als het reltechnisch verantwoord is, bij een vriendin/collega logeren die in Jeruzalem woont, en krijg ik alsnog mijn rondleiding. By day!

Dát had ik eerder moeten doen..!

2010-03-05T23:20:00.000+01:00

Weken, wat zeg ik, maanden is het al aan het regenen. En weken, o nee, weer maanden, heb ik me al voorgenomen niet over de aanhoudende regen te bloggen. Maar nu doe ik het tóch.

Hoe kan ik ook anders? Dag in, dag uit is het het gesprek van de dag. Het leven is, geheel tegen Costa del Sol stijl in, alleen nog maar nat en grijs en iedereen gaat steeds zuurder kijken.

Het is niet zomaar een beetje regen. “Wij” in La Línea hebben geluk gehad, want hoewel ik zelf ook mijn kleine drama’s, zoals een lekkend plafond (gelukkig in de logeerkamer, dus emmer eronder, deur dicht en wat je niet ziet dat is er niet…) heb, valt het bij ons in the grand scheme of things allemaal wel mee. De provincie Cádiz, waar La Línea deel van uitmaakt, is vrijwel geheel uitgeroepen tot “rampgebied”. Er zijn overal overstromingen, doordat bijvoorbeeld de rivier Guadalete door alle regen buiten zijn oevers is getreden. Ik wilde wat linkjes naar foto’s plaatsen om een idee te geven van de omvang van de schade en de impact, maar het is allemaal zo indrukwekkend dat ik niet kon kiezen. Daarom hier, hier, hier, hier, hier en ook nog hier wat indrukken van de schade in de provincie. Het Rode Kruis verzorgt evacuaties waar en wanneer nodig. Nee, ik mag van geluk spreken met mijn lekkende plafond.

Ook al hebben we geluk, en valt het allemaal wel mee, is het toch ook niet niks. Alles wordt een extra uitdaging wanneer je in een warm land woont, dat ontworpen is om met zon en warmte om te gaan, en het doet niks anders dan regenen. Vooral in combinatie met de storm, die wij wél vol krijgen zo aan de Straat van Gibraltar, levert het interessante situaties op. De grote winnaar dit seizoen zijn de paraplu-fabrikanten. Dat kán niet anders. Kapotte paraplu’s zijn een vast onderdeel geworden van het straatbeeld van La Línea e.o.

Ik –of eigenlijk mijn paraplu- heb het lang volgehouden, maar ondanks alle voorzorgsmaatregelen en voorzichtigheid heeft ook míjn paraplu het van de week begeven. Een beetje triest hingen de onderdelen met verroeste haakjes aan elkaar. Hingen, dus. Nog een paar dagen heb ik de paraplu in die trieste toestand gebruikt. Het leek zelfs even een uitkomst, want hij was een stuk flexibeler in de storm, zo zonder al die spaken (heet dat zo?), maar gisteren heeft hij zijn strijd opgegeven. En ik ook. Ik heb hem zonder pardon in de container gegooid.

Vandaag was het mooi weer. Need I say more..?!

Wii-kend!

2010-02-13T23:59:00.001+01:00

Ik keek er al een hele week naar uit. Altijd wel, maar deze week meer dan anders. Ik had een vermoeiende rotweek op kantoor, en kon niet wachten tot het vrijdagavond zou worden en ik naar huis kon.

Gistermiddag had ik een late lunch, en blijkbaar ook een foute lunch. Ik schijn ergens allergisch of overgevoelig voor te zijn en datgene schijnt in mijn lunch te hebben gezeten. Ik weet niet precies wat het is, maar ik werd vrijwel meteen na het eten niet lekker, en dat is de hele avond en zaterdag zo gebleven. Beetje jammer, want ik had zoveel dingen die ik moest (wassen, opruimen, huiswerk, boodschappen, etc.) en wílde doen.

Eén van de dingen die ik graag wilde doen was wii-en (of is het wii’en? Of wiien? Of..?). Ik had mijn wii in oktober in Nederland gelaten bij paps en met kerst officieel aan hem geschonken. Dit volledig uit naam van de Kerstman, natuurlijk. Dat maakte mij wii-loos, maar dat vond ik niet erg, want ik had hem in die maanden nauwelijks gemist.

Mede door Tina kreeg ik er echter ineens weer zin in, maar ja, ik had natuurlijk geen wii. Omdat het zo ging kriebelen heb ik daar vorige week verandering in gebracht, en ben ik weer helemaal up to speed (of spiid?) en in het bezit van dit keer de zwárte editie van de wonderdoos van Nintendo.

De afgelopen week ben ik begonnen aan wii fit plus, voor de broodnodige beweging die er anders niet van komt. Ik hield het een paar dagen goed vol, en toen begon het alweer wat af te zwakken. Ik voelde me echt een loser, zo snel al opgeven. Maar nu denk ik er wat helderder over en had ik gewoon een rotweek, en is het nog best goed dat ik 4x ‘s avonds bij thuiskomst heb gewii’t.

Wii fit plus vind ik echt geweldig. Ik had wii fit al, maar dat vond ik al snel saai. Maar plus vind ik echt super, veel meer variatie. Mijn absolute nummer 1 is de Rhythm Parade (haha, ik moet elke keer dat ik het zie lachen om die man in zijn garage :D), of in de volksmond “Hoempapa’en”. Dat gaat me denk ik nooit vervelen.

Brutaal is ‘ie wel, die wii. Hij vertelt me dingen die ik al lang weet en niet per se nog eens hoef te horen. Zoals dat ik te zwaar ben, dat ik wat stijf lijk, of dat ik niet in de maat kan lopen. Goed voor je conditie misschien, maar een minder groot succes voor je zelfvertrouwen.

Gelukkig zijn er ook vriendelijke opmerkingen van mijn digitale coach, zelfs als ik 2 dagen heb overgeslagen. En er zijn hulpvaardige dingen, zoals het wii Geluksdagkanaal, waarin mijn nieuwe vriend mij elke dag een geluksscore geeft op liefde-, werk-, studie-, financieel- en communicatiegebied, en tips voor wat ik aan moet, wat ik moet eten en hoe ik extra goed voor mezelf kan zorgen, om maar zo gelukkig mogelijk te worden. Da’s toch service, nietwaar?

Omdat het vrij raar is om om 2 uur ‘s nachts nog op mijn balance board te springen, doe ik het maar niet. Maar reken maar dat ik er vanaf morgen weer tegenaan ga!

Mijn jongens zijn ook altijd blij als het weekend is en ik veel thuis ben. Een hele dag liggen ze op of dicht bij me, lopen af en toe eens een rondje, maar zijn nooit langer dan 5 minuten bij me weg. Zelfs als ik even naar de wc moet of onder de douche komen ze op de rand van het bad zitten, om maar niks te missen en om alle gemiste aandacht van de hele week zo goed en efficient mogelijk te kunnen inhalen. Zoals ik al eens eerder schreef is vooral Weazle dol op mijn handen en ligt hij dus meestal bij mijn toetsenbord. Vanmiddag haalde hij steeds uit naar de cursor, en daar door herinnerde ik me ineens de Cat Sitter filmpjes op youtube. Zoals ik al dacht, was het een succes. Hij heeft er 2 gezien (deel 1 heeft wat uitleg aan het begin) en heeft ademloos zitten kijken.

Als ‘ie lief is mag hij misschien morgen, als het vrouwtje braaf aan het wii-en is, nog wel een deeltje kijken :D

Testing 1..2…3

2010-02-05T23:25:00.001+01:00

Waar een testlogje wel niet allemaal goed voor kan zijn. Diende het een half uur geleden nog voor het oplossen van een ernstig (natuurlijk mogen dit soort dingen nooit onderschat worden) probleem met de header lettertypes van mijn zojuist ontworpen layout, nu dat probleem uit de wereld is kan ik het mooi multifunctioneel nog even hergebruiken om te kijken of ik met mijn eigen layout wél gebruik kan maken van Windows Live Writer. Want dat is gewoon handig, soms. In offline situaties, bijvoorbeeld. Of bij ruzie met de blogger editor.

Mijn vorige layout wilde niks weten van WLW. Ik weet niet of hij teveel was gecustomised of wat dan ook, maar er kwam in elk geval niks van in. Het lijkt er echter op dat dit wel gaat werken, dus alweer een test geslaagd.

Ik vond het tijd voor iets anders. Iets van mij, en niet iets door iemand anders gemaakt. Hoe leuk de designs van Gisele Jaquenod ook zijn, het was vanaf het begin maar een tijdelijke oplossing, om me op gang te brengen, zeg maar.

Schijnbaar ben ik nu op gang. Daar mag ik dan wel eens naar gaan schrijven.

2009 in 35 zinloze foto's

2010-01-17T13:14:00.004+01:00

Ik heb verschillende camera's in huis. Ik heb een digitale spiegelreflex, die ik een paar jaar geleden kocht zoals zoveel mensen, omdat ik zoveel plezier had in fotograferen met mijn eeuwenoude point en shoot camera, maar tegen beperkingen aanliep bij de dingen die ik wilde proberen. Ik heb er een hele tijd met veel plezier foto's mee gemaakt, tot ik op cursus ging en daar in een groep terecht kwam met mensen die zichzelf net dat kleine beetje té serieus namen. Op één of andere manier was daarna voor mij de lol een beetje van het fotograferen af, en maakte ik bijna geen enkele foto meer.

Na een flinke tijd heb ik, met als doel het plezier in fotograferen weer een beetje terug te krijgen, een paar maanden geleden een nieuwe point en shoot gekocht. Ik heb mijn SLR nog steeds niet weer gebruikt, maar wellicht dat ik er in 2010 weer zin in krijg.

Ik heb mijn point en shoot bijna altijd bij me, en schiet in vlagen een hoop zinloze plaatjes. Maar het summum van zinloze plaatjes schiet ik natuurlijk met de camera op mijn mobiel. De collectie foto's op de geheugenkaart van mijn nokiaatje is uiterst twijfelachtig en onsamenhangend, maar tegelijkertijd geeft die collectie op geheel eigen wijze een jaaroverzicht.

"Jij bent altijd zo technisch"

2010-01-16T15:28:00.006+01:00

Ik kan er zo blij van worden als ik, op een willekeurige zaterdag zoals deze, een klusje van het steeds maar langer wordende todo lijstje in mijn hoofd kan afstrepen. Hierbij gaat het niet om dingen als afwassen, boodschappen doen of stofzuigen, maar meer om échte klus-klusjes, waarvoor ik (uit emancipatie of uit luiheid, dat weet ik niet) nooit dat "mannetje" laat komen dat het bewuste klusje in 5 minuten zou klaren.

Vandaag was het de douche. Mijn douche heeft vooral met warm water een hele lage waterdruk, en is in deze tijd van het jaar ook niet warm te krijgen. Ik kan best wennen aan lauwe douches voor die paar koude maanden per jaar, maar als er dan ook nog alleen maar een sláp lauw straaltje uit komt, is dat wel erg triest. Bovendien lekte de slang, en dat helpt ook niet bij die waterdruk, had ik bedacht. Let wel, niks van dit alles is wetenschappelijk of bouwtechnisch verantwoord onderbouwt, maar met logisch denken heb ik door de jaren heen al heel wat reparaties rond het huis verricht, dus vandaag was de dag dat ik een nieuwe slang en douchekop ging kopen - want ik had mezelf overtuigd dingen soms zo simpel kunnen zijn.

En verrek. Zo simpel wás het. Slang vervangen, niks geen lekkage meer, en een acceptabele straal. En met de (inmiddels al niet meer zo-) moderne techniek van de driestandendouche zie ik geen reden waarom ik vanavond niet voor het eerst in tijden weer eens lékker zou kunnen douchen.

Zo'n slangetje vervangen kan natuurlijk iedereen, en ik maak me ook echt geen illusie dat het wat voorstelde. Maar tot mijn verbazing vertelde ik het douchekop/slang verhaal net tegen iemand en die persoon was onder de indruk. Ik weet niet of die persoon denkt dat ik doorgaans niet zoveel bereik en dit al heel wat is, of dat ze denken dat het moeilijk is om iets los en iets anders op diezelfde plek weer vast te draaien, of wat. Maar ik vond het stiekem toch wel grappig. "Goh", zei ze, "jij bent altijd zo technisch". Ja, nou.

Tuurlijk, ik kan wel een lampje vervangen of een computer repareren, of dus een nieuwe slang aan mijn douche zetten. Ik heb zelfs wel eens een stopcontact vervangen en een wasmachine aangesloten. Maar dat is meer geluk dan wijsheid dat het dan nog werkt ook.

Maar goed, ik heb die naam om de één of andere reden bij meer mensen, en als resultaat ben ik voor maandagavond 'ingehuurd' voor een schoolproject van het zoontje van een goede vriendin van mij. Hij moet een circuitje maken met een batterij, 2 draadjes, een knopje en een lampje. Ze heeft zelf geen idee waar te beginnen, maar het lijkt me geen rocket science, dus ik heb gezegd dat ik kom helpen.

Woensdag moet het af zijn, dus ik heb ter voorbereiding alvast logisch bedacht dat dat, zelfs als ik tussendoor hun huis afbrand, wel moet lukken. Eens kijken of ze me daarna nog "altijd zo technisch" vinden :D

Analyse

2010-01-12T20:49:00.004+01:00

Ik heb, in elk geval qua opleiding, een achtergrond in het sociale werkveld. Ik heb (ik wou zeggen het líjkt jaren geleden, maar het ís inmiddels jaren geleden...) eerst MBO Sociaal Pedagogisch Werk gedaan, en daarna, meer als logische dan als hele bewuste keuze, HBO Maatschappelijk Werk en Dienstverlening. Ik heb met erg veel plezier en passie tijdens mijn stages met vluchtelingen (zowel kinderen als volwassenen) gewerkt, maar na afronding van mijn studie zag het er (mede) door het politieke klimaat niet naar uit dat ik een baan zou kunnen vinden waarin ik met vluchtelingen zou kunnen blijven werken. Vrijwillig was er wel genoeg te doen, en ook dat heb ik jaren met veel toewijding gedaan, maar ja...helaas moest er toch brood op de plank komen. Ik zag een andere "doelgroep" binnen het werkveld niet zitten, en wilde wel wat anders - iets minder soft, wellicht, want ik kreeg tijdens mijn opleiding regelmatig te horen dat ik "te zakelijk" was.

Het bleek in Nederland lastig te zijn om een baan te vinden waar je niet precies voor gekwalificeerd bent, dus zo kwam ik uiteindelijk terecht bij IBM in Greenock, Schotland. Daar heb ik een geweldige tijd gehad, maar na drie jaar zat ik daar een beetje vast en was het tijd voor een nieuwe uitdaging. Nu woon en werk ik alweer meer dan vier jaar hier, en werk ik in een hele zakelijke, commerciële omgeving, waar alles draait om geld verdienen. Helaas niet eens voor mezelf.

Het is gek hoe het kan gaan, soms. Jaren ga ik naar school waar ik leer mensen met bijvoorbeeld een gokverslaving te begeleiden, en nu werk ik bij een bedrijf dat zijn geld verdient met..jawel...gokken. Het is een keiharde wereld en soms, steeds vaker, komt dat idealistische, dat gewoon bij me hoort, opzetten en mis ik het "softe".

Ik heb zowel bij IBM als bij mijn huidige werkgever wel echt ontzettend veel geleerd. Niet alleen over systemen en producten en manieren van werken, maar ook over wat ik leuk vind in werk, wat belangrijk voor me is, en wat ik goed kan. Ik wil (en mag ook trouwens) niet teveel over mijn werk schrijven, maar één van de dingen die ik leuk vind is analyse, patroontjes herkennen en redenen verzinnen voor bepaalde zaken (ik ben nog altijd verbaasd dat mensen mijn gedachten over die zaken dan serieus nemen, maar da's een ander verhaal). Ik denk dat het ermee te maken heeft dat ik gewoon een nieuwsgierige donder ben.

Daarom, toen ik deze blog bij Blogger begon, en ik zag dat er nergens in de beheer-sectie een pagina was waarop je bezoekers, bronnen en dat soort gegevens kon zien, moest er een google analytics account komen. Dat account kwam er en inmiddels heeft het me sinds ik in september begon al heel wat interessante dingen laten zien. Vooral de "Met welke zoekwoorden kwamen mensen op je site terecht"-sectie vind ik vermakelijk. Ik kan door de zoekwoorden bijvoorbeeld concluderen dat ik niet de enige blijk te zijn die het irritant vind dat Annie en SYTYCD niet -overal- online te bekijken zijn, dat er meer mensen geïnteresseerd zijn in wat er in 1979 gebeurde, en (en dit is mijn favoriet) dat verschillende mensen gegoogeld hebben op "wat is een drama" (hier moeten jullie zijn, trouwens) en zo bij mij terecht kwamen.

Haha! Wat zegt dat over mij? Misschien is het tijd voor een beetje zelfanalyse!

Leeg en koud

2010-01-09T23:21:00.004+01:00

Van 24 december tot 6 januari was mijn vader, voor de tweede keer ooit, bij me op bezoek. De kerstdagen brachten we, dat is misschien wel grappig om te vertellen, door bij mijn moeder, mijn vader's ex, dus, en haar partner. Gelukkig is al het scheidingsleed al lang geleden en kunnen mijn ouders het inmiddels prima met elkaar vinden.

We hebben het gezellig gehad, zowel met de kerstdagen bij mijn moeder als daarna, toen we weer even zoals vroeger met zijn tweetjes woonden, alleen dit keer in míjn huis. Ik was de hele tijd vrij van mijn werk, wat een heerlijke bijkomstigheid was. Bovendien hadden we tussen alle vreselijke regenbuien door nog best af en toe geluk met het weer, en hebben we zelfs nog een paar keer op een terrasje kunnen zitten.

een kleine impressie van de vakantie (klik voor iets groter)

6 Januari kwam veel te snel. Op zich is dat natuurlijk een goed teken maar het betekende ook dat ik me toen mijn vader naar het vliegveld was vertrokken ineens wel even een beetje eenzaam voelde. Ik ben natuurlijk gewend om alleen te wonen, en dat is eigenlijk nooit een probleem, maar het was (en is nog steeds) ineens wel erg stil in huis.

Donderdag moest ik weer werken. Back to normal, ofzo. Het ging maar moeizaam. Ik maak normaal gesproken best lange dagen maar donderdag was ik om half 5 al bekaf, en toen ik thuis kwam was het opnieuw weer erg leeg, koud en triest.

Het weer paste zich snel aan mijn gesteldheid aan. Het ís me hier toch ineens koud geworden in de afgelopen paar dagen, zeer ongewoon. Natuurlijk is het niks vergeleken bij de ijzige kou en sneeuw die Nederland op dit moment moet doorstaan, maar tegelijkertijd is het zo dat Nederland meer "gebouwd" is op kou. Dubbel glas, centrale verwarming, noem maar op. Dat soort begrippen zijn hier niet zo standaard als in het koude kikkerlandje - en dus heb ik het niet alleen van binnen maar ook van buiten behóórlijk koud.

Hopelijk komt het (allebei!) snel weer goed.

Annie M.G.

2010-01-05T11:51:00.000+01:00

Wie is er niet opgegroeid met de verhalen van mede-Zeeuwse Annie M.G. Schmidt? Haar boeken vormen voor mij en ik weet zeker voor velen met mij op zijn minst een deel van mijn jeugd. Op zijn minst, want ook daarna heb ik tijdens mijn SPW stages en mijn werk met vluchtelingen nog graag en vaak naar Annie's werk gegrepen.

Mijn vader vertelde mij dat er een tv serie gemaakt was over het leven van Annie M.G., en jaloers luisterde ik toen hij over de Annie M.G. marathon die in de Vlissingse bioscoop Cinecity te zien is vertelde. Jaloers op de mensen die wel in of rond mijn geboortestad wonen en dus de marathon wel mee kunnen maken.

Na een beetje googlen kwam ik er achter dat de serie vanaf zondag 3 januari te zien zou zijn op Nederland 2.|

Op maandagmorgen om een uur of 7 werd ik wakker. Meteen mijn laptop erbij gepakt en daar hoopte ik Annie M.G. terug te kunnen kijken. Na het debacle met (in een hele andere categorie, ik weet het) So You Think You Can Dance en de geoblocking vanwege de samenwerking met Belgische televisiezenders, was ik blij dat Annie M.G. een product van de publieke omroep is, waar het terugkijken van uitzendingen doorgaans verstoken blijft van dit soort ongein.

De aflevering wás te zien. En wat héb ik er van genoten. Het is een schitterende serie en ik heb de aflevering in 1 ruk bijna ademloos gekeken. Toen hij afgelopen was, keek ik al uit naar volgende week maandag, wanneer aflevering 2 online zou staan.

Vandaag las ik dat de rest van de afleveringen niet via uitzending gemist te zien zal zijn. Of nou ja, pas in mei. Drie maanden na het uitzenden van de laatste aflevering komen ze voor 10 dagen online. Maar eerder niet. Vanwege een "rechtenkwestie". De site van BosBros (het productiebedrijf van Burny Bos) laat me weten dat de uitzendingen via bepaalde video-sites voor een kleine €3 per stuk bekeken kunnen worden. Op het eerste gezicht accepteren ze alleen Nederlandse en Belgische registraties, maar daar is misschien wel een mouw aan te passen. Heel misschien kan ik ze dus alsnog opnemen in mijn maandagavond routine.

Het laatste zinnetje op de site van BosBros is "De VRT verwacht eind augustus met de serie te starten." Hmm, "rechtenkwestie"...Het zal toch niet wéér de schuld zijn van samenwerking met Belgische televisie?

Voor de mensen die kunnen kijken en dat nog niet gedaan hebben, en van mooie televisie houden, kijk!! Het is een aanrader, echt.

Mijn jongens

2009-12-13T12:03:00.001+01:00

Ik dacht een tijdje geleden al dat het misschien wel leuk zou zijn om eens een foto op mijn log te plaatsen van mijn jongens. Gewoon, ter illustratie omdat ik het zo vaak over ze heb, en omdat het, inclusief schimmel en snot, toch wel een erg leuk stel is. Een foto zegt immers meer dan 1000 woorden, toch?

Ik ging aan de slag en probeerde van allebei "even" een leuke foto uit te kiezen. Klinkt als een simpel concept, maar bleek om verschillende redenen een onmogelijke taak.

Neem nou Rufie. Rufie kwam vier jaar geleden een maand bij mij logeren, omdat zijn toenmalige vrouwtje op meditatievakantie ging naar India. Ik had me bij mijn verhuizing naar Spanje voorgenomen om geen huisdieren te nemen, maar toen ze als herboren terugkwam en in haar nieuwe leven geen ruimte meer bleek te zijn voor de viervoeter waar ik inmiddels toch wel aan gehecht was geraakt, mocht hij natuurlijk blijven. Rufie heeft zich in de vier jaar dat hij bij mij is ontwikkeld van een veel te dikke, veel te luie maar hele lieve kat die weinig persoonlijkheid liet zien, naar een iets minder maar nog steeds te dikke, iets minder luie, nog veel lievere kat die bárst van de persoonlijkheid. En dat laat zich niet in 1 foto vangen.

Rufie is het best te omschrijven als een goedzak en een levensgenieter. Behalve slapen op plekken waar het niet helemaal de bedoeling is, en elke morgen om 5 uur aan de deur van mijn slaapkamer krabben tot ik wakker ben en hem binnenlaat, omdat hij bij mij wil slapen, doet hij eigenlijk nooit iets stouts. En die stoute dingen zijn eigenlijk natuurlijk alleen maar erg lief (al vind ik dat om 5 uur 's morgens vaak iets minder).

Weazle is een hele andere kat. Mager, energiek en stout. Maar tegelijkertijd een moederskindje met zijn hart op de goede plek. Hij volgt mij overal en is vooral dol op mijn handen. Die moeten aaien, of gelikt worden, maar zeker niks anders doen. Daarom is het altijd moeilijk om iets te doen als hij in de buurt is. Typen wordt me soms bijna onmogelijk gemaakt. Weazle is één brok energie, altijd. Het is daarom moeilijk om een fatsoenlijke foto van hem te maken. In tegenstelling tot Rufie, die het liefst lekker ergens ligt, rent die kleine het liefst rond, en speelt hij met alles dat je maar kunt verzinnen. Hij kan apporteren en houdt dat uren vol. Langer dan ik doorgaans, maar o wee als ik datgene dat hij mij komt brengen niet snel genoeg weer weggooi. Dan dropt hij het in mijn glas drinken of op een andere plek waar ik het niet meer kan negeren. Slim, dat dan weer wel.

Weazle spotte ik, ook ongeveer vier jaar geleden, ergens in een dierenwinkel hier in La Línea. Of eigenlijk, hij spotte mij. Ik was in de bewuste winkel om iets voor Rufie te kopen, die onverwacht dus bij mij bleef wonen. Het was een voorjaarsdag en ik had een wijde, linnen broek aan. Terwijl ik bezig was een ontzettend belangrijke keuze te maken (ik weet niet meer precies wat, maar het zal zoiets geweest zijn als "zal ik een blauw of oranje kattenbakschepje kopen?") klampte de toen nog naamloze Weazle zijn kitten-nagels in mijn linnen broek. En liet niet los. Ik ging door de knieën en daar was hij: Een veel te klein zwart ondervoed hoopje ellende met twee vieze ontstoken oogjes, en de langste pootjes die ik ooit bij een kitten had gezien. Ik heb een ontzettend zwak voor zwarte kittens, en ik smolt, maar hield het hoofd koel.

Het is tegen mijn principes om dieren zoals honden en katten in de dierenwinkel te kopen. Het houdt een industrie in stand waar ik niet achter sta, en er zijn, zeker hier, in de asiels volop katten die ik als ik zou willen veel beter in huis kon nemen. Als ik zou willen, ja, want ik wilde in eerste instantie al helemaal niet eens één kat, laat staan twee. Dus ik gaf hem een aai over zijn kopje, en ging naar huis. Met oranje schepje en pijn in mijn hart.

Een week lang heb ik elke dag aan hem gedacht, en toen besloot ik terug te gaan. Als hij er nog zou zijn én als het een mannetje was, zou ik hem meenemen, had ik bedacht. Hij zou er natuurlijk toch niet meer zijn, na een week. Maar hij was er wel, en hij bleek een hij. Nog even klein en mager en met nog viezere ogen dan voorheen. Hij was als enige over, en in het hokje naast hem zat alweer het volgende nestje. Toen ik vroeg wat hij moest kosten, vergeet ik nooit meer dat de mevrouw van de dierenwinkel met walging in haar stem zei "Die?! Die wil toch níemand?!". Ik toen alleen maar meer. Voor €14 en een ter compensatie voor het "wanproduct" aangeboden gratis voerbak en kilo kattenvoer ging ik, met mijn nieuwste aanwinst in mijn jaszak (ja, echt) naar huis.

Het was voor iedereen even wennen maar binnen een week was het alsof hij er altijd was geweest. Zijn oogjes werden met behulp van een zalfje van de dierenarts snel beter, hij at als een bootwerker en groeide als kool. Rufie bloeide op met de komst van deze kleine en al snel waren ze onafscheidelijk. Van elkaar en van mij.

En zo is het nog steeds, eigenlijk. We hebben het goed zo, met zijn drietjes.

Schimmel

2009-12-11T21:00:00.000+01:00

Al een meer dan een week vond er in mijn hoofd een debat plaats over waar ik mijn volgende logje, dit dus, over zou schrijven. Aan de ene kant vond ik het een blij bericht dat mijn beide katten door de dierenarts eindelijk gezond waren verklaard, en wilde ik dát delen. Het was een verademing om niet meer elke paar dagen met de hele bups door de straat te hoeven trekken, het was fijn om gewoon 's avonds na een lange dag op kantoor thuis te komen en thuis te kunnen blijven, en me niet tussen de zieke honden en katten van La Línea en -wat erger was- hun baasjes te hoeven begeven. Maar het allerfijnst vond ik dat mijn jongens zodra ze mij zagen zich niet panisch voor weer een pil, drankje of doktersbezoek onder mijn bed verstopten. De rust leek wedergekeerd en dat was wel zo prettig. Een logje waard, dacht één kant van mij.

De (of moet ik zeggen: een?) andere kant van mij voelde zich, met name vorige week zaterdag, wat triest. Ik vind Sinterklaas altijd zo gezellig en ik miste echt helemaal de sfeer. Ik was hier in mijn eentje thuis zonder ook maar een spoor van chocoladeletter of pepernoot. Beetje jammer. In een noeste poging mezelf te ontsinterklazen, realiseerde ik me ineens wat een oplichter die goedheiligman eigenlijk is, en ik vond dat ik daar best eens een betoog over mocht schrijven. Ik bedoel, als de Sint dan toch in Spanje woont, waarom vind ik dan het hele jaar als hij hier is NOOIT wat in mijn schoen? Lief ben ik echt wel, hoor. Dat deugt toch niet? Die bisschop rammelt aan alle kanten, als je het mij vraagt.

Maar goed. Inmiddels zijn we een week verder en zijn mijn sint-sentimenten niet meer relevant, en mijn katten-euforie helaas ook niet. In het kader van Sinterklaas' terugkeer naar Spanje, en als eerbetoon aan Amerigo, heeft mijn lieve kleine Weazle namelijk een schimmel infectie. Terug naar onze inmiddels vertrouwde dierenarts- en pillenroutine. Gelukkig, ik begon het al te missen!

Vrijdagavond paranoia

2009-11-27T23:06:00.005+01:00

Kantoor, vrijdag eind van de middag, uur of 5/half 6. Na een lange week is het ein-de-lijk bijna weekend. Langzaam aan staan de eerste collega's op, klaar voor de reis naar huis, of, waarschijnlijker in het geval van mijn collega's, naar de kroeg. Ik neem me voor vandaag eens níét de laatste te zijn die weggaat.

Nee, deze week heb ik het allemaal voor elkaar. Productief ben ik al een paar uur niet meer geweest, dus dat gaat dat laatste kwartier ook echt niet meer gebeuren, en andere afdelingen schijnen zich voor de verandering ook koest te houden zo vlak voor het weekend. Ik denk nog even 10 minuten aan belangrijke dingen, zoals of ik Chinees of Indiaas zal halen op weg naar huis, beantwoord wat emails zodat het lijkt of ik wat doe en wil dan de boel gaan afsluiten. Mijn baas is naar huis en niks staat mijn vrijheid meer in de weg. Het is zelfs nog licht buiten - ik krijg er helemaal zin in. Ik kan de Kip Korma (Indiaas besloten, dus) al bijna proeven.

Net als ik één van onze systemen wil afsluiten, zie ik een foutmelding. Ik moet mijn system administrator waarschuwen want die moet contact opnemen met technical support, staat er. Nou, even een snel mailtje naar de systeembeheerder dan maar, en dan écht weg. Terwijl ik op de knop voor een nieuw bericht klik in Outlook valt ineens, met gepaste vrijdagmiddagvertraging, het kwartje. Die system administrator waar ze het zo nonchalant over hebben..ben ík.

Een fractie van een seconde twijfel ik. Inmiddels is iedereen al naar huis. Zal ik net doen alsof ik die notificatie nooit gezien heb? Alles lijkt het nog gewoon te doen. Maar dan krijg ik hetzelfde bericht nog eens. En nog eens. Zuchtend pak ik de telefoon en bel ik support. Gewoon even snel, voor de zekerheid. Om 9 uur stap ik het Indiaas restaurant binnen voor mijn afhaal.

Dan kom je thuis. Na een lange dag op kantoor, en de langste week van de wereld. Toe aan niks anders dan een lekkere maaltijd, even chillen, en op tijd naar bed. Dan steek je de sleutel in het slot en blijkt de deur ineens dubbel op slot.

Dat doe ik nooit. Ik draai de sleutel altijd maar één keer rond.

Ik probeer terug te denken aan vanmorgen. Had ik misschien veel haast? Was ik er misschien met mijn hoofd niet bij en heb ik misschien toch ongemerkt die sleutel een extra rondje laten maken? Nee. Ik weet het zeker. Dit heb ik niet zelf gedaan, dus is er terwijl ik aan het werk was iemand in mijn huis geweest.

Ik vergeet mijn korma, en mij pre-chill bui, en mijn hart klopt in mijn keel. Geirriteerd omdat het niet de eerste keer is en tegelijkertijd op mijn hoede omdat je maar nooit weet ga ik mijn huis binnen. Alert op alles wat maar een beetje anders lijkt. Ik haat onverwacht bezoek als ik wél thuis ben, laat staan als ik er niet ben.

Ik weet wel wie het is. Tenminste, bij eliminatie moet het mijn huisbazin zijn. En natuurlijk was het nét een rommel. Voordeel is wel dat ze er niks van kan zeggen, want dan wéét ik dat ze in mijn huis spiekt. Om raadselachtige redenen altijd op vrijdag trouwens.

Ondertussen zijn we uren verder, en ben ik nog steeds achterdochtig en alert, en bij elk geluidje slaat mijn hart een keer over en schiet in een meter de lucht in van de schrik.

Dus, nu is het genoeg. Ik heb me erin verdiept en weet zeker dat ik zelf mijn slot kan vervangen. Ik heb het zelfs al even (om te kijken of ik het kon :D) uit elkaar gehaald en weer in elkaar gezet. Dat staat dus voor maandag op het programma. En stiekem kan ik niet wachten tot ze weer probeert binnen te komen en er gewoon niet in komt. En ook dán kan ze er niks van zeggen. Ze heeft hier immers niks te zoeken. Stom wijf.

Zorgenkindjes

2009-11-24T21:48:00.000+01:00

Ik heb geen kinderen. Jammer vind ik dat vaak. Al sinds ik me kan herinneren zag ik mezelf namelijk als moeder. Als kind was ik altijd met mijn poppen in de weer, en op redelijk jonge leeftijd begon ik al met groot plezier met oppassen op verschillende kindjes. Nu ik 30 ben en steeds meer mensen van mijn leeftijd om me heen kinderen krijgen of al hebben, vind ik het soms wel eens zuur. Opmerkingen als "jij moet echt moeder worden, je bent zo leuk met mijn kinderen" steken ook wel eens. Lekker makkelijk gezegd. Maar soms heb ik op een realistisch moment wat tegen-gedachten en realiseer ik me bijvoorbeeld dat ik volgens mij nooit meer zou slapen van de zorgen, als ik kinderen zou hebben. Every cloud...

Anyway, bij gebrek aan kinderen, of eigenlijk gewoon voor de gezelligheid, heb ik wél 2 katten. En ook dáár maak ik me zorgen om. Een van de twee hoeft nog maar een keer per ongeluk schor te miauwen en ik ben al bang dat het een aflopende zaak is. Groot was dan ook mijn schrik toen ik mijn jongens ophaalde toen ik terug kwam van vakantie (ja, daar wil ik trouwens nog steeds ook nog een keer een logje aan wijden) en de kleinste ineens aan het hoesten was.

Nou is mijn kleinste, Weazle (naar Catweazle, ja, hebbie 'm?), nogal een ondeugd, en eet hij alles wat enigszins eetbaar is. Ik dacht dat er misschien daarom iets niet lekker zat in zijn keel en klopte hem, in dit stadium nog maar een pietsje ongerust, troostend op zijn borst. Toen hij de volgende dag een keer flink had overgegeven (altijd lekker wakker worden) bevestigde dat mijn theorie, dacht ik dat het nu wel over zou zijn en ging ik met een gerust hart naar mijn werk.

Niets bleek minder waar. Toen ik 's avonds thuis kwam en ook mijn andere kat Rufie (voluit Rufus - zoals te zien aan gebrekkige creativiteit duidelijk niet door mij verzonnen) hoestte als een oude man die zijn hele leven zware shag heeft gerookt, maakte ik me ineens een stuk meer zorgen. Zeker toen ik hoorde dat de puppy van de vriendin waar mijn kudde tijdens mijn afwezigheid gelogeerd had een probleem met haar longen had. Mogelijk kennelhoest, of iets soortgelijks, was ik er niet gerust op. De hele meute dus maar in een bakje gepropt en naar de dierenarts ermee.

Dat eerste bezoek, daar kan ik kort over zijn, was een drama. Mijn anders zo vredelievende en zachtaardige katten veranderden eenmaal in de spreekkamer in gevaarlijke monsters from hell. De assistente werd door de dierenarts aangeraden de valkeniershandschoenen aan te trekken, en dat was niet geheel onnodig. Hoe genant. Na de diagnose (die enigszins bemoeilijkt werd door rondslaande klauwen en gillende, grommende geluiden) en de eerste injecties antibiotica en steroiden kregen we ze ook met geen mogelijkheid meer in het eerdergenoemde bakje. De dierenarts probeerde mij wat bemoedigende woorden toe te spreken en mijn katten wat vredesbrokjes toe te stoppen, maar na een half uur geen succes moesten we toch een andere oplossing bedenken om ze weer mee naar huis te krijgen. De wachtkamer liep immers ook steeds voller. Uiteindelijk kregen we 1 kat in 't bakkie en leende de dierenarts me een ander bakkie, waar we met enig geweld de andere kat instopten. Later zag ik dat boven het deurtje van het geleende bakje met sierlijke letters "Pandora" stond geschreven, wat me deed vermoeden dat dit bakje speciaal voor dit doel in het bezit van de dierenarts was.

Nou ja, goed. Diagnose: allebei een ernstige luchtweginfectie, of misschien wel kennelhoest. Cadeautje van de puppy. Voorgestelde behandeling: antibiotica injecties bij de dokter (elke avond terugkomen - haha, grapjas) en thuis een slijmoplossend middel geven.

Inmiddels zijn we ruim 5 weken verder. Vier weken lang gemiddeld 3 á 4 keer per week naar de dierenarts geweest met de hele menagerie, 2x per dag een shot slijmoplosser gegeven thuis, en als resultaat daarvan een arm vol met krauwen rijker. De jongens begonnen zich aardig thuis te voelen bij de dierenarts en zitten net zo comfortabel op de behandeltafel als dat ze nu op dit moment bij me op bed zitten. Gelukkig zijn de valkeniershandschoenen na die eerste keer nooit meer nodig geweest.

Net op het moment dat ik dacht "Dit gaat nooit meer over" en me begon over te geven aan het idee dat ik voor de rest van mijn leven elke paar dagen naar mijn dierenarts (leuke man, maar niet zó leuk) zou moeten met mijn jongens, was Weazle ineens beter. De laatste anderhalve week ga ik dus elke paar dagen met alleen Rufie naar de dierenarts, en ook daar zit schot in. We gaan de goede kant op. Vanavond begon hij wel ineens weer een beetje te hoesten, maar morgen moet ik weer terug, en hoop ik stiekem toch, zoals elke keer als ik ga, dat het de laatste keer is.

Maar mán, wat kun je je zorgen maken om je beestjes. Ik denk dat ik misschien aan die kinderen toch echt nog even niet toe ben.

Chaos

2009-11-21T19:28:00.005+01:00

Chaos in je huis betekent chaos in je hoofd, zeggen "ze". Ik kijk zuchtend om me heen naar mijn onopgeruimde huiskamer en vraag me af wat er eerder was. Zorgt chaos in mijn huis voor chaos in mijn hoofd, of is het andersom? Was het in mijn hoofd al een zooitje, en kon mijn huis simpelweg niet achterblijven?

Ik heb geen idee wat er eerder was, maar dat het nauw met elkaar verbonden is, merk ik duidelijk. Zowel mijn huiskamer als mijn humeur hebben een dieptepunt bereikt.

Het frustreert me omdat ik het niet begrijp: Ik woon alleen, werk veel en breng de meeste tijd die ik in mijn ieniemini huis doorbreng denk ik in bed/slapend door. Waarom is het dan toch elke keer zo'n rommel?

Het is een van mijn grootste irritaties dat ik de boel niet langer dan een halve dag aan kant kan lijken te houden, en dat mijn versgepoetste showroomflat na die halve dag niet geleidelijk steeds ietsje rommeliger wordt, maar zichzelf van het ene op het andere moment magisch in een vuilnisbelt weet te transformeren. Als het zo ineens gaat, hoe kan ik het dan ooit bijhouden?

Misschien is de chaos in mijn hoofd dan toch geen gevolg, maar oorzaak, en moet ik dát aanpakken. Maar hoe? Een huis opruimen is, in theorie, toch vrij makkelijk en vooral een kwestie van dóén. Je legt wat dingen op zijn plek, racet eens een rondje met de stofzuiger, haalt hier en daar een doekje over en gooit wat dingen weg, en dan ziet het er vanzelf een heel stuk beter uit.

Maar hoe ik een grote schoonmaak in mijn hoofd moet aanpakken...?

Andere bronnen zijn van mening dat chaos inspirerend werkt, en rommel een teken is van genialiteit. Tot ik (met mijn geniale en geinspireerde brein) bedacht heb hoe ik de boel eens goed ga oplossen, denk ik dat ik me, met een stofdoek in de hand, maar achter díe theorie verschuil ;)

Reacties

2009-11-02T09:29:00.003+01:00

Vanmorgen kwam ik er achter waarom ik ineens helemaal geen reacties op mijn blog meer kreeg. Ik vroeg het me al een tijdje af, want ik zíe jullie namelijk via google analytics wél, maar ik voelde mezelf zeer zielig dat niemand ooit meer een reactie achter liet. Nu blijkt dat het gewoonweg niet mogelijk was om een reactie achter te laten...

Enerzijds ben ik opgelucht dat het niks persoonlijks was ;) maar anderzijds...heb ik geen idee hoe ik het moet oplossen. Alle instellingen heb ik nagelopen en alles staat zoals het eerst ook stond, toen het nog wél werkte. Beetje jammer.

Het enige dat wel lijkt te werken is als ik een het reactievenster in popup plaats, dus dat heb ik nu maar even gedaan. Excuses alvast aan de mensen die zich storen aan popups, maar het moet even zo, tot iemand een gouden tip heeft hoe ik het kan fixen. Of, tot mijn gevoel van eigenwaarde weer een beetje opgekrikt is ;) Dus, laat vooral een reactie achter - of je nou een idee hebt hoe ik het kan fixen of niet!

Spinnen

2009-11-01T22:39:00.004+01:00

Vroeger was ik heel erg bang voor spinnen, en hoewel ik er nog niet dól op ben, kan ik me er, sinds ik in een land woon waar kakkerlakken aan de orde van de dag zijn, toch iets minder druk om maken.

Ik zal altijd wel een mietje blijven als het gaat om "beestjes" in huis, vooral als je ze ineens opduiken op momenten of plaatsen waar je het écht niet verwacht (in bed, bijvoorbeeld), maar toen ik een paar weken geleden in herfstig Nederland was vond ik al die webben buiten voor het eerst in mijn leven écht fascinerend.

Heldhaftig kwam ik dus (toch wel een beetje angstvallig - want stel je voor dat "hij" er ineens uit springt) dichtbij om de wonderlijke creaties wat beter te kunnen bestuderen.

Ik weet dat het merendeel van de mensen in Nederland het inmiddels alweer spuugzat is, maar ik vind het toch wel mooi, herfst.

Werkontwijkend Gedrag

2009-10-18T15:11:00.003+02:00

Op zondag? Jazeker.

Zo kijk je wekenlang uit naar een vakantie, en zo zit het er al weer allemaal op. Alsof er nooit een vakantie geweest is. Tragisch.

Afgelopen dinsdagavond ben ik terug gekomen van 12 super dagen in Nederland (waarover in een ander logje meer) en woensdagmorgen om 9 uur was ik weer present op kantoor. Wát een chaos. Ik heb letterlijk niet anders gedaan dan werken sinds ik terug ben, en ik moet zeggen dat het me dit keer zwaarder valt dan ik van te voren had gedacht.

Er is altijd wel een beetje een post-vakantie blues, maar meestal vind ik het ook wel weer lekker om aan de slag te gaan. Nu niet, maar ik denk dat dat misschien komt omdat het in één keer volle kracht vooruit was. Ik had geen tijd om er weer langzaam in te komen, zeg maar.

Dat ik niet werkschuw ben, heb ik al in een eerder logje besproken, dus dat hoeft niet nog eens. Gevolg hiervan is dat ik ook regelmatig werk aanneem dat niet binnen mijn functie hoort, of niet binnen werktijd uitgevoerd kan worden. Zo heb ik nu in een ander tabje een te vertalen document staan van meer dan 9000 woorden, over spelregels van casino klassiekers als Blackjack, Craps en Roulette.

Normaalgesproken draai ik mijn hand niet om voor Engels-Nederlandse vertalingen. Ik beheers beide talen vloeiend en functioneer al bijna 7 jaar hoofdzakelijk in het Engels, no biggie dus, right?

Wrong.

Ondanks dat ik de spelregels van de voorgenoemde geldkloppers wel redelijk ken, was dit niet het geval toen ik nog in Nederland woonde. Toen had ik nog nooit van Craps gehoord. Laat dus staan dat ik weet hoe termen als "Any Craps", "Come Out Roll", "Don't Come", of welke andere willekeurige term in mijn 9000 woorden dan ook in het Nederlands heten. Zoals alles op mijn werk moet ook dit gisteren af, dus ik had me voorgenomen er dit weekend eens even goed voor te gaan zitten.

Maarja. Ik heb verschillende wassen gedraaid en opgehangen, opgeruimd, gestofzuigd, beetje afgewassen, 3x ontbeten, X- en Xtra factor van gisteravond gekeken, en, zoals je ziet, mijn blog van een nieuwe layout voorzien (dat wilde ik al een hele tijd, ik voelde het niet met die andere, hopelijk zal ik nu ook vaker schrijven). Maar intussen is het 3 uur geweest en heb ik nog geen letter vertaald.

Nu maar even flink er tegenaan. Zoveel werk kan het niet zijn, als ik er echt even voor ga zitten...Misschien.

We nemen u mee, terug in de tijd...

2009-09-29T23:38:00.011+02:00

Gisteren was ik jarig. 30 Alweer. Ik heb er inmiddels een dag ervaring mee, en...het voelt niet anders. Ik voel me niet ouder, en al helemaal niet wijzer. Maar misschien heb ik gewoon wat meer tijd nodig. Wieweet komt het nog...Ik geef nog even niet op.

De eerste informatie waar ik op stuit als ik op zoek ga naar wat er nou eigenlijk speelde in de wereld in 1979, mijn geboortejaar, is dat de winter van 1978 een koude was. Zó koud, dat het zelfs in de Sahara heeft gesneeuwd. De kou lijkt me een goede verklaring voor het feit dat ik eind september 1979, precies 9 maanden na de ergste kou in Nederland, het levenslicht zag.

1979 begon op een maandag. Daar hou ik van. Netjes en ordelijk bij het begin begonnen, dat zouden we elk jaar moeten doen. Een goed begin blijkt echter geen garantie voor een goed verloop van de rest van het jaar. In elk geval niet qua nieuwswaarde..

De eerste schokkende gebeurtenis van 1979 waar mijn oog op valt, is het overlijden van Mr. Ed. Diep tragisch natuurlijk. Als ik echter het onderwerp wat wil uitdiepen (ja echt, zo'n komkommerjaar blijkt 1979...) en wat meer research doe, blijkt dat Mr. Ed niet in 1979 overleed, maar al in 1970 werd afgemaakt vanwege een gebroken been en andere gezondheidsproblemen. Verdrietig, maar daarmee verliest het sprekende paard wel zijn relevantie voor mijn log.

Ik dacht even na over een goedkoop en "open deur" bruggetje tussen Mr. Ed en Margaret Thatcher, maar ik laat die kans, hoe verleidelijk ook, maar even schieten. Op 4 mei 1979 werd The Iron Lady gekozen als de eerste vrouwelijke premier van het Verenigd Koninkrijk. Persoonlijk ben ik niet zo'n fan van Maggie en haar conservatieven, maar het was natuurlijk wel een knap "staaltje" girl-power!

1979 was tevens het geboortejaar van Mc Donalds' kinderfavoriet: het Happy Meal. Zelf was ik een stuk ouder dan het gemiddelde kind tegenwoordig, denk ik, toen ik mijn eerste Happy Meal kreeg. Ik voelde me de koning te rijk. Het was bij de Mc Donalds in Scheveningen, als ik me goed herinner. Ik was er ontzettend van onder de indruk. Ik zal een jaar of 9 geweest zijn, en ik sprak verrukt de (in mijn familie) gedenkwaardige woorden "Papa! We gaan bij de reclame eten!".

Een andere publiekslieveling die in 1979 zijn wortels heeft, is de walkman. In juli van dat jaar introduceerde Sony de eerste Walkman. Ik gok dat ik eerder een walkman had dan een Happy Meal, trouwens. Ik heb er nog steeds één, maar gebruik hem heel zelden, eigenlijk alleen maar voor de luistertoetsen van mijn Spaanse les. Mijn juf is in het video/cassettebandjes tijdperk blijven steken, en ik vind dat zo schattig dat ik er leuk aan mee doe. Ik zelf luister (natuurlijk) tegenwoordig hoofdzakelijk naar mijn iPod.

Grappig om te lezen vond ik wel dat de walkman zijn intrede deed in 1979, maar dat Philips in dat zelfde jaar, zelfs 2 maanden voor de lancering van de walkman, de Compact Disc presenteerde. Hadden we toch bijna het hele hoofdstuk walkman gemist! ;)

Natuurlijk was er ook ellende in 1979. Al lijkt het relatief weinig. Ik heb, in een post-verjaardag/pre-vakantie goede bui, niet zo heel veel zin om een opsomming te maken van alles wat er 30 jaar geleden mis was in de wereld. Maar voor de geinteresseerden even kort:

- De Unabomber was actief.

- De Franse tanker Betelgeuse ontploft in Ierland.

- Er is een ongeluk met een kernreactor in Harrisburg, Pennsylvania.

- Het grootste olielek uit de geschiedenis vond plaats.

En op 15 december 1979 spoelt in Egmond een potvis aan. Ik bedoel maar.

Al met al ben ik eigenlijk een beetje teleurgesteld in 1979.

10 Jaar voor ik werd geboren was de wereld volgens mij een stúk interessanter. Tina geeft een kijkje in háár geboortejaar, 1969, en ik voel me echt een beetje alsof ik wat gemist heb :(

Het lijkt erop alsof er niet bijster veel gebeurde in 1979, en als Wikipedia een realistische weergave van feiten geeft, lijkt mijn geboorte één van de weinige hoogtepunten dat jaar.

Dat de nummer 1 van de Top 40 op mijn geboortedag een Spaans nummer was, kán trouwens geen toeval zijn.

't Is weer voorbij, die mooie zomer...

2009-09-27T22:54:00.004+02:00

Dus.

Regen is in zuid Spanje een kostbaar goed. Als er in de winter geen regen valt, is er in de zomer geen water. Zo simpel is het. Het is al moeilijk genoeg zoals het is, zeker in plaatsen wat meer richting Malaga langs de Costa del Sol is het in de zomer echt behelpen, en worden er vaak rantsoen-maatregelen getroffen. De regen is dus ook echt nodig en dat begrijp ik echt goed.

Maar.

Waarom schijnt inmiddels traditie te zijn dat de eerste regen van het jaar zich aandient rond mijn verjaardag?! Gisteren begon het, voor het eerst dit seizoen, ongelooflijk te plenzen. Vorig jaar was het precies zo. Het jaar daarvoor was ik niet thuis, maar hadden wij onderweg naar Carmona en Sevilla ook wat buien, meen ik me te herinneren. In Sevilla zelf hadden we wel goed weer, maar hier toen ook niet, geloof ik. Het is alsof iemand de klok erop gelijk zet. Een cadeautje misschien, speciaal voor mij? Attent, dat wel. En nogmaals, ik zie de noodzaak... Maar kon dit nou écht niet een weekje wachten?

So You Think You Can Watch..

2009-09-24T22:31:00.004+02:00

Was ik in mijn vorige logje nog enthousiast over RTL Gemist, op dit moment is de liefde wat minder. Na mijn bekentenis dat ik dol was op "Talent shows" kreeg ik de tip om eens naar So You Think You Can Dance te kijken. Nou, ik was meteen helemaal fan. Van het programma en van Dan. Ik had de eerste aflevering gemist, dus kon de eerste 2 achter elkaar kijken, en zat er lekker in. Helemaal enthousiast keek ik uit naar de volgende audities, en inmiddels kon ik niet wachten om de Bootcamp afleveringen te zien.

Ik ben altijd op zoek naar nieuwe dingen om trouw te volgen of eens een losse uitzending van te kijken, gewoon ter ontspanning, op de laptop vanuit bed, bijvoorbeeld. Vorige week had ik ruzie met een goede vriendin en daar voelde ik me erg rot over. Kon dus ook niet goed slapen, en ook dan biedt RTL Gemist (of beter nog, als het om slapen gaat, SBS' versie van gemist..) uitkomst. Zo kwam ik op Benelux Next Top Model. Heerlijke "niks" tv, precies goed. Maar wel met verslavingsfactor.

Ik plande voor het weekend mijn "TV via de Laptop" schema nauwkeurig. Het viel niet mee, want ITV had 2 afleveringen van X Factor op het programma, één op zaterdag en nóg één op zondag. En dan natuurlijk bij allebei de uitzendingen een Xtra Factor. Zondagavond tijdens het downloaden van X Factor kon ik mooi de eerste bootcamp ronde van So You Think You Can Dance kijken en dan de volgende dag na al het X Factor geweld naar Benelux Next Top Model.

Dacht ik.

Ik had het mis. Ineens zijn zowel "SYTYCD" en "BNTM" alleen nog maar via RTL Gemist te bekijken als je in Nederland woont. En daar woon ik niet. Mooi kut, om het dan maar even op zijn Hollands te houden.

Na een beetje researchen vond ik dat het komt door de samenwerking met de Vlaamse zender VTM. Zoals RTL het zelf uitlegt:

Waarom worden er bepaalde programma's gegeoblocked?
Bij bepaalde programma's zoals So You Think You Can Dance, Expeditie Robinson Benelux' Next Topmodel mogen alleen mensen in Nederland naar het programma kijken. Dit komt door de samenwerking met Belgische televisiezenders. In veel gevallen kunnen de Belgen door een aangepaste uitzenddatum al eerder bij ons kijken en dat is natuurlijk niet de bedoeling. Vandaar dat deze video's alleen beschikbaar zijn voor het Nederlandse publiek.

En dat was natuurlijk de hele auditieronde van SYTYCD niet zo? In mijn vindingrijkheid heb ik nog gekeken of ik het dan misschien niet bij VTM kon terugkijken. Dat kan wel, via de "herbekijk" service, maar dat kost me €2 per aflevering. Ook het geld niet, maarja. Ik moet nog even denken of ik het wel eens ben met het principe voor ik mijn creditcard trek.

Echt een beetje jammer dit, RTL... :-(

P.S. - woohooo check mijn ticker! Over een week ga ik al op vakantie!

Talent...?

2009-09-06T18:23:00.003+02:00

Na mijn Stabiele Factor van gisteren, vandaag de beurt aan een andere factor: De X-factor.

Ik was al dol op Idols vanaf het eerste seizoen (Jim en Jamai :)), toen ik, volgens mij, nog in Nederland woonde, en dat is altijd zo gebleven. Toen ik in de UK woonde volgde ik Pop Idol en later ook de UK versie van The X-Factor. Het tweede seizoen van Idols in Nederland werd voor mij elke zaterdag trouw door Carolina opgenomen op video (!) en opgestuurd. Een heel gedoe, maar zó belangrijk was dat voor mij, in die tijd.

Tegenwoordig is het met de komst van sites als uitzending gemist en rtlgemist niet meer nodig om met videos in de weer te gaan, maar ik volg het nog steeds wanneer ik kan. Drie weken geleden is een nieuw seizoen X-Factor UK begonnen en ondanks dat de Engelse tv niet zo gul is met zijn uitzending gemist equivalent (alleen te bekijken vanuit de UK) is er dankzij de komst van andere moderne middelen altijd wel een manier om het te kunnen zien. Ik geniet met volle teugen. Dit soort programma's kan ik wel een hele dag kijken.

Voor mensen die bekend zijn met X-Factor, Simon Cowell heeft het concept van de audities dit jaar wat aangepast, zodat er nu (zoals, voor de kenners, bij Holland/Britain's got talent) een publiek bij de audities aanwezig is. Even wennen, maar nu ik net de derde aflevering heb gezien vind ik het toch wel leuk. Het publiek geeft het geheel een extra dimensie - ten goede of ten kwade.

Simon Cowell zelf begrijpt de invloed van het publiek ook nog niet helemaal, zoals bleek bij deze "geniale" auditie uit de show van gisteravond:

Het is een gave, I suppose. Een talent misschien zelfs - maar ik ben bang niet helemaal precies wat ze zoeken... Deze wel trouwens. Eén van mijn favorieten tot nu toe. Het belooft een interessant seizoen te worden! Can't wait!

Stabiele Factor

2009-09-05T13:50:00.002+02:00

Ik sta op mijn werk bekend als één van de weinige stabiele factoren binnen ons bedrijf. Er worden wel eens grapjes gemaakt als we weer eens kampen met technische problemen: "Het enige dat hier altijd werkt is Marije." Onzin natuurlijk, maar stiekum ben ik er op die momenten nog best trots op ook dat mensen dat schijnbaar zo zien.

Eind deze maand vier ik, behalve mijn verjaardag, ook mijn vierjarig jubileum bij mijn werkgever.

Mjah, hoor ik mensen denken, wat is nou vier jaar? Inderdaad, in de meeste banen in Nederland misschien helemaal niet zo veel. Maar in de industrie en het klimaat (en dan heb ik het niet over het weer, voor de verandering!) waarin ik werkzaam ben is vier jaar bij dezelfde baas een megaprestatie. Na 3 CEO's, een compleet nieuw managementteam, 5 drastische reorganisaties met een groot aantal gedwongen ontslagen, een industrie-crisis en een economische crisis ben ik op 2 na de langst zittende bij ons op kantoor.

Het is ongelooflijk als ik erover denk hoeveel mensen ik heb zien komen en gaan. Ik vind het soms best moeilijk om me staande te houden als 9 van de 10 mensen waarmee je een band opbouwt net zo snel uit je leven verdwijnen als dat ze erin gekomen zijn. Gelukkig zijn er ook "blijvertjes", en ook al zijn ze dan niet per se meer op kantoor, ik heb hier in de afgelopen vier jaar een paar hele goede vrienden gevonden, en een enorme hoeveelheid mensen leren kennen - de meesten gelukkig leuk.

Ook qua werk heb ik niet stilgezeten. Ik heb een heleboel geleerd en binnen het bedrijf een redelijke "carriere" gemaakt, door ontzettend hard te werken. Té hard soms, maar soms is het fijn om je op je werk te storten. Dan hoef je even niet aan andere dingen te denken, en ik vind het fijn om me productief te voelen - iets dat ik buiten kantoor niet altijd even goed voor elkaar krijg.

Mevrouw de Stabiele Factor realiseerde zich van de week ineens dat ze nog 17 vakantiedagen had die voor het eind van het jaar op moeten. Wij krijgen er jaarlijks 20, maar met een klein restje van vorig jaar was ik dit jaar met 22 begonnen, en heb, zoals het een stabiele factor betaamt, weinig vrij genomen. Dat werd dus weer eens tijd.

Zodoende ga ik in oktober 10 dagen naar Nederland. Ik kan niet wachten! Even lekker weg. Mijn baas heeft het goedgekeurd, oppas voor de poezen is geregeld, en tickets zijn geboekt. Kwestie van aftellen!

Nu alleen nog even een paar weken extra hard werken - want helaas heeft mijn workload er schijt aan dat ik op vakantie ga! ;-)

Gadget - Karma

2009-09-02T21:09:00.001+02:00

Dat ik, of nou ja, eigenlijk mijn vader, de naam van mijn blog goed heb gekozen blijkt nu al. Het is zo toepasselijk, want er ís met mij ook altijd wát.

Wat nu dan weer? Nou, 2 weken geleden of zo liet ik mijn laptop vallen. Mijn trots, mijn pracht en praal, mijn heilige (haha, Birmaan was het eerste dat bij me op kwam..misschien is in het Nederlands loggen een grotere uitdaging dan ik in eerste instantie dacht..) graal, mijn leven... Ik schrok maar in eerste instantie leek ie het nog te doen. Maarja, eerste instantie werd al snel tweede instantie en in derde instantie bleek ie toch overleden te zijn. In complete ontkenning, netjes volgens de eerste fase van rouwverwerking, heb ik 'm opgeklapt en weggezet, alsof ie elk moment weer zijn trouwe dienst kon hervatten. Als een soort overloper, maar wel weer passend in het ontkenningsplaatje, heb ik toen mijn werklaptop van stal gehaald en sindsdien daarop gewerkt. Af en toe nog wierp ik nog eens een trieste blik in de richting van mijn dode Acer, maar ik was vooral dankbaar voor de luxe positie waar ik me in bevond. 2 Laptops, dat heeft niet iedereen.

Dat alles vergankelijk is bleek gisteravond maar weer. Twee minuten voor ik wilde afsluiten vond mijn werklaptop het zelf al genoeg geweest. Voor altijd. Nog zo'n levensmoe apparaat. Na wat naarstige resucitatiepogingen (tot diep in de nacht...) moest ik ook hier de conclusie trekken dat er geen leven meer in zat. Wéér alles kwijt.

Zo ging ik van 2 laptops naar 0 laptops. Trieste zaak.

Een voordeel van een werklaptop is wel dat het geen pijn doet in de portemonnee. Met een gekscherende "vrouwen en computers" opmerking en een wijde glimlach toverde mijn helpdesk-collega (a.k.a. Superheld) een nieuwe T43 harde schijf uit zijn magische la. "Until you kill that one, you're sorted", aldus mijn nieuwe favoriete collega. Laptopscore momenteel dus +1. Maar ik blijf voor de zekerheid maar een beetje uit de buurt van andere electrische apparaten.

Wat een drama!

2009-09-01T22:52:00.001+02:00

Ja, ze is weer aan het loggen. En nee, niemand weet hoe lang het gaat duren.

Loggen, is me vanavond verschillende keren gezegd, doe je voor jezelf. Eigenlijk is dat natuurlijk zo, maar ik doe het, enigszins aangespoord, ook een heel klein beetje voor anderen.

Ik zelf moet er weer even inkomen, en de vraag is of dat gaat gebeuren. Nou ja, dé vraag..Was het maar zo simpel. Helaas was er om op dit punt te komen wel meer dan één vraag: Kies een naam voor je blog, kies een sjabloon, welke kleuren? foto of niet? Mijn hemel (tsja...die was al bezet..), al die keuzes. Niet mijn sterkste kant. En dan is er nog de vraag of ik in het Nederlands of in het Engels wil schrijven...Nederlands dus maar, for now. Niets zo veranderlijk als de mens - maar ik ga het proberen vol te houden! Voor mezelf, natuurlijk ;-)